Verwend door Ajax-helden

Ik kijk met gemengde gevoelens terug naar de wedstrijd van vanavond, Dinamo Zagreb tegen Ajax Amsterdam. Aan de ene kant heb je het goede resultaat, waardoor Ajax met één been in de groepsfase zit. Aan de andere kant heb je het ongelooflijk lelijke (PSV)-spel dat Ajax op de mat bracht. Wij, Ajacieden, zijn verwend. Wij verwachten altijd verzorgd voetbal met een goed resultaat. Misschien is het in dit stadium teveel gevraagd om beide zaken te vragen, gezien de selectie, de blessures en de coach. Desalniettemin vind ik het niet gek om te vragen om een normale opbouw. Ajax heeft niet de spelers ervoor om alle ballen naar voren te jagen, waarbij de spits alle ballen kan doorkoppen of aannemen om op de rest te wachten, als een soort targetman. Huntelaar is op zijn best binnen de 16, en als targetman is ie gewoon minder. Hij wint weinig kopduels omdat ie niet goed genoeg bij de bal komt. Rommedahl is al helemaal geen goede speler om dat soort ballen te laten aannemen, want hij wint al helemaal nooit kopduels. Lange ballen over de verdediging heen, waarna Rommedahl zijn snelheid kan gebruiken, heb ik niet gezien. Behoudend spelen betekent niet direct dat je alle ballen naar voren moet jagen. Ten Cate zou er wat van moeten zeggen. Als hij niet inziet dat Huntelaar niets kan met lange ballen van achteruit, dan is het duidelijk dat ie niet capabel genoeg is als Ajax-trainer, wat zou betekenen dat ie wat mij betreft mag vertrekken. Hé, Mourinho is vandaag opgestapt…

Het middenveld van vandaag was zeer opvallend. Alle middenvelders zouden ook zomaar een linie naar achteren kunnen worden geschoven. Rechtshalf Gabri speelde voorheen bij Barcelona wel eens op rechtsback, rechtsbinnen Maduro speelde vroeger wel eens centraal achterin, linksbinnen Heitinga is van oorsprong centrale verdediger en Emanuelson is een omgeturnde linksback die eindelijk op zijn favoriete positie mag spelen. Met vier middenvelders die allen verdedigend zijn ingesteld, mag je weinig creativiteit verwachten. Ajax kwam dan ook niet met de insteek om te voetballen. Ik vind dat bijna schandalig te noemen dat een grote club als Ajax zoveel respect moet hebben voor een Kroatische club. Natuurlijk moet je respect hebben voor Dinamo Zagreb, want ze draaien zeer goed in de competitie en spelen normaliter goed voetbal, maar is het opstellen van negen verdedigend ingestelde spelers niet een beetje teveel van het goede? Of moet ik, gezien het slechte spel, zeggen ‘een beetje teveel van het slechte’?

Ten Cate leert het ook nooit. Eerst speelt ie 433 terwijl ie er de spelers niet voor heeft, en nu speelt ie 442 met een spits in een vrije rol met een speler die dat eigenlijk helemaal niet kan. Rommedahl is een vleugelspeler die het vooral moet hebben van zijn snelheid. Zijn voorzet is maar matig, zijn dribbel is niet geweldig en het is geen geweldige afmaker. Ik acht slechts drie spelers in staat om die rol goed te kunnen vervullen: Kennedy Bakircioglu, Albert Luque en Luis Suarez. Een vrije rol betekent dat je precies moet inzien waar je moet lopen en hoe je moet lopen. Deze drie spelers zijn creatief genoeg om dat in te zien.

Ik ben Ajacied en ik wil dat Ajax mooi voetbal speelt, de wedstrijd domineert, veel scoort en weinig goals tegen krijgt. Helaas voor de voetballiefhebber is mooi dominant voetbal bijna nergens meer te zien. Zeker bij Ajax is mooi voetbal ver te zoeken. Eerder, in mijn vorige columns, verweet ik het gebrek aan mooi voetbal aan het gebrek aan een nummer 10. Ik kan het wel blijven herhalen, maar dat heeft weinig zin. Ik zou alle geweldige speler die ooit bij Ajax hebben gespeeld de schuld moeten geven. Zij hebben ons geweldig mooi verzorgd voetbal laten zien. Zij hebben ons verwend, waardoor we te hoge verwachtingen hebben van het huidige Ajax. Het is allemaal hun schuld!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Unable to load the Are You a Human PlayThru™. Please contact the site owner to report the problem.